Blog van Noraly Oonk: Wáaat eerste??

13178938_1062887410472441_8973645683948028084_nZoals iedereen bij de LAFV kreeg ik een tijd geleden de uitnodiging om deel te nemen aan de Martien Coppensprijs 2016. Ik dacht, mmm een wedstrijd voor documentaire fotografie is waarschijnlijk niet aan mij besteed. Toch ging ik eens kijken.

Noraly is LAFV-lid en heeft de Martien Coppens Prijs 2016 gewonnen.
Ook een (gast)blog schrijven? Stuur een mailtje aan communicatie@lafv.nl.

Zoals iedereen bij de LAFV kreeg ik een tijd geleden de uitnodiging om deel te nemen aan de Martien Coppensprijs 2016. Ik dacht, mmm een wedstrijd voor documentaire fotografie is waarschijnlijk niet aan mij besteed. Toch ging ik eens kijken, omdat ik na de wedstrijd ‘Foto Individueel‘ in september de smaak te pakken had en graag weer wilde deelnemen aan een wedstrijd van de Fotobond. Het onderwerp “Zo doen we dat tegenwoordig” ofwel “Hedendaagse rituelen” ontketende eigenlijk meteen al een hoop creativiteit in mij. Na een tijdje over dit onderwerp nagedacht te hebben, had ik best wel een concreet concept. Wat is een hedendaags ritueel wat mensen van mijn leeftijd doen. Hun eigen ‘perfecte’ leven op social media creëren. Ik wilde in mijn serie dit fenomeen bekritiseren, op de hak nemen en net een stapje te ver trekken.

Foto: Monica Lamboo

Ik ben begonnen met het mailen van de werkgroep van de Martien Coppens Prijs, want ik snapte natuurlijk wel dat mijn idee mogelijk meteen af zou vallen, aangezien het niet onder traditionele documentaire fotografie geschaard zal worden. Ik heb duidelijk aangegeven, dat ik van plan was mijn serie in scene te zetten en volledig met Photoshop in de steigers te zetten. De coördinator reageerde echter ontzettend enthousiast. “Natuurlijk mag je een poging wagen met dit idee, werk het uit en we zijn ontzettend benieuwd.” Dus zo gezegd zo gedaan. Via mijn vaste visagiste Monica Lamboo heb ik mijn model Sophie Wandzilak weten te strikken. Helemaal geen ervaring op dit gebied, maar duidelijk een natuurtalent. Monica verzorgde de make-up en tijdens een clubavond Portret heb ik aan de hand van mijn vooraf gedefinieerde verhaallijnen de serie kunnen schieten. De rest van de week stond in het teken van fotobewerking en het snel naar de drukker sturen en vervolgens opsturen naar de jury.

Ik heb ervoor gekozen om fictieve Instagram-posts als presentatie te gebruiken, omdat het een extra dimensie zou geven aan de foto en het op de hak nemen van het hedendaagse ritueel.

Zoals het juryrapport al een beetje verklapt, heeft de jury ontzettend lang vergaderd over de top 8 en of een serie zoals die van mij wel een documentaire wedstrijd zou kunnen winnen. Toch hebben ze daar voor gekozen. Ze vonden de verschillende lagen in het concept boeiend. Het ritueel een selfie maken. Het over de top weergeven wat duidt op een aanwezige visie van de fotograaf op het onderwerp en het feit dat het eindbeeld ook een hedendaags ritueel is, namelijk het delen van een selfie op social media. Doordat het geen èchte selfies zijn, maakt het de serie nog interessanter. Oók heeft de jury meerdere vooraanstaande documentaire wedstrijd reglementen ter hand genomen en de definitie van documentaire fotografie geraadpleegd en waren ze het er uiteindelijk over eens dat mijn serie een vooruitstrevende interpretatie van documentaire fotografie is.

Ikzelf was verrast, ontroerd, en ongelofelijk blij! Het commentaar was zó ontzettend positief en lovend. Ik kon het gewoon niet geloven. Nog steeds niet eigenlijk. Toch ben ik helemaal klaar voor meer van dit soort leuke dingen, haha!

Noraly van der Hulst-Oonk